Reisverslag Gambia 2014-2015

Dag 16, van Farafenni naar Tanji.

Om 7.30 uur staan we op en merken dat we geen water hebben. Dat wordt dus weer wassen en tanden poetsen uit een flesje. We hebben wel ontzettend lekker geslapen. We verwachten meteen na het ontbijt te zullen vertrekken maar Saidou maakt geen aanstalten. Hij loopt een uur lang rusteloos rond en loopt maar te bellen. Op een gegeven moment zeggen we tegen hem dat we nu wel weg willen en dan vertelt hij wat er aan de hand is. Er is afgelopen nacht een mislukte staatsgreep geweest. De luchthaven zit dicht en de hoofdstad is afgesloten. Alles is weer in orde blijkbaar en we kunnen verder reizen, maar hij vraagt wel of onze ambassade ons kan bereiken. Nu weten we waarom hij zenuwachtig was. Voor ons.

Een uurtje later als gepland vertrekken we dan toch met een taxi naar de ferry. Al gauw begrijpen we waarom Ilagi zelf al zo vroeg wilde vertrekken. Personenauto's valt nog wel mee, maar vrachtwagens staan een week tot 10 dagen in de rij om aan de beurt te komen voor de oversteek. Er staat een vrij lange rij personenauto's maar de rij vrachtwagens is kilometers lang. We zitten ongeveer halverwege het binnenland en dit is de enige mogelijkheid om de rivier, slechts 200 meter breed, over te steken. Door de hoge brandstofprijzen is het beter een week stil te staan en te wachten dan om te rijden. Als voetganger maken we een half uurtje later al op een volgepropte boot de 10 minuten oversteek waar Ilagi aan de andere kant ons op staat te wachten.

We rijden langs een kilometerslange rij van wachtende vrachtwagens.

De chaos op de zuidoever van de rivier.

We hebben nog niet ver gereden of we merken voor het eerst iets van de coup. Een militaire controle. Alles wordt gecontroleerd. De inhoud van de koffers met daarin elk tasje of zakje, maar ook alles in onze fototassen en onze portefeuilles. Zelfs onder de motorkap van de auto wordt gekeken. Een bushtaxi die voor ons in de rij staat moet alle bagage van het dak halen wat heel lang duurt. Al met al hebben we 2 uur oponthoud bij deze controle. En het is niet de laatste. Buiten de gebruikelijke controles bij politieposten passeren we nog 2 keer een militaire controle, maar geen van beide keren wordt onze bagage zo ver overhoop gehaald als de eerste keer. Veel foto's maken we niet onderweg. We laten de camera's goed opgeborgen tijdens de rit.

Ondanks de verloren tijd stoppen we onderweg toch bij een compound in een dorpje waar Saidou even de laatste eer wil bewijzen aan een overleden familielid. Wij wachten langs de kant van de weg en al gauw komen er nieuwsgierig kleine kinderen aanlopen die door Ans met zingen en dansen vermaakt worden. Ook delen we koekjes uit, maar we hebben er niet genoeg. Gelukkig redt Ilagi, die in de wagen is blijven zitten, ons uit de brand met wat koekjes.

Ans als entertainer van een groepje kinderen.

We rijden verder en rond 2 uur stoppen we bij Tumani Tenba Camp, een eco lodge waar we lunchen en met een gids een wandeling maken door het bos achter de lodge. Het valt een beetje tegen en we zien maar weinig vogels. Misschien door de minder gemotiveerde gids, misschien door het te warme weer of misschiem zijn wij te lawaaiig.

Saidou ziet er relaxed uit, maar heeft vandaag een hoop aan zijn hoofd.

Prachtig gebied om te wandelen, maar helaas weinig dierenleven.

Ans, Saidou en de gids tijdens de wandeling.

Dan is het toch zo ver, het laatste deel van de rondreis met ons vieren. Een paar kilometer voordat we in Tanji zijn stoppen we nog even bij een klein winkeltje waar we wat boodschappen doen. Voor onszelf, maar we kopen ook wat rijst en lekkernijen voor Ilagi. De in het begin zo schuchtere chauffeur is helemaal los gekomen en noemt Ans zelfs "mom". We geven hem ook nog wat wat kleding van ons mee, zowel voor hemzelf als voor zijn vrouw waar we hem, gezien de blik op zijn gezicht, een heel groot plezier mee doen.
Uiteindelijk worden we afgezet bij de Tanji Bird Reserve Eco Lodge, waar we een paar nachtjes zullen blijven. We nemen afscheid van Saidou en Ilagi en kunnen terug kijken op een geweldige trip met hen.

Samen met Ilagi en Saidou op de foto.

De eerste indruk van de lodge is dat we hier wel goed zitten. We krijgen een kamer met de naam "Little Bea Eater". Geweldig. We hebben een heerlijk groot en zacht bed en een prachtige douche en toilet. Wel weer met koud water, maar rond 6 uur krijgen we een grote emmer heet water waar we ons allebei uitgebreid mee kunnen 'douchen'. Bed en dekbed zien er uitnodigend uit en we liggen dan ook vroeg op bed.